วันแรกของการเดินทาง จากเชียงใหม่ถึงเชียงของ

First thumb from Chiang Mai to Chiang Khong.

จากน้ำปิงถึงน้ำโขง

แม่ออกมาส่งผมโบกรถที่ริมถนนแต่เช้า ผมดีใจที่แม่อยู่ที่นี่เพราะรู้สึกใจหายที่ต้องออกเดินทางไกลอีกครั้ง แม่ถ่ายรูปผมกับพี่หนุ่ยให้ และรูปถ่ายนั้นคือความทรงจำแรกของการเดินทางครั้งนี้

พี่หนุ่ยเริ่มการเดินทางของเราด้วยคำถามแรกว่า “ปอเริ่มโบกรถครั้งแรกเมื่อไหร่” ตามด้วยคำถามอีกมากมาย เช่น ครั้งไหนประทับใจมากที่สุด รู้สึกกลัวบ้างไหมเวลาโบกรถ ประเทศไหนโบกรถยากลำบากที่สุด ผมตอบแกไปตามประสบการณ์ที่ผมพบมา แต่สรุปก็คือการโบกรถโดยที่ไม่รู้จุดหมายปลายทางนั้นแหละครับ ยากที่สุด

*Subtitles in English

สารภาพว่ามันน่าตื่นเต้นเหลือเกินกับการออกเดินทางไกลอีกครั้ง เพราะครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความหวังว่าจะได้ไปพบกับคนที่เรารัก ความรู้สึกนี้ยังคงอยู่นับจากเริ่มโบกรถคันแรกและอีกนับร้อยคันกว่าจะถึงปลายทาง

และอีกหนึ่งความรู้สึกที่จำได้ขึ้นใจก็คือ ‘กระเป๋าพวกนี้ ทำไมมันหนักจังวะ’

ที่ว่าหนักก็เพราะว่าการเดินทางครั้งนี้ ผมต้องช่วยพี่หนุ่ยแบกอุปกรณ์การทำงาน ทั้งขาตั้งกล้อง กีต้าร์ และของสัพเพเหระ (ผมถึงขั้นแอบคิดในใจตลอดว่า จะหาทางทิ้งของหนักๆ พวกนี้ไปได้ยังไงดีเนี้ย 555) นี่ยังไม่รวมแซ็กโซโฟนกับกระเป๋าเดินทางของผมอีกนะเนี้ย

และในช่วงใกล้ค่ำของวันแรก หลังจากโบกรถมา 8 คัน เราก็เดินทางมาถึงอำเภอเชียงของครับ ที่นี่ผมได้กลับมาพบกับ ‘ลุงจิ๊บ’ ตำนานแห่งเมืองเชียงของอีกครั้ง

legend of the Khong river

From Ping to Khong river 

Nui had started our trip by asking me a Question “ When was the first time you hitchhiked?” follow by a bunch of questions like, which one was your favorite?, were you been scared?, which country was the most difficult? I answered from my experience … and concluded that hitchhiking without a destination is probably the most difficult.

Hoping to meet your loved one again, I have to confess that’s a really exciting way to start your journey. Second confession, one kind of feeling that I remember so well is 

“ These bags are heavy!!"

I say that because this trip with Nui also involved a filming project, so sometimes we had to share the load, tripod, guitar and all of his camera gear, not including my own bag and tenor saxophone! 

So, if you have seen me strolling around looking carefree, actually it’s not true because deep down I felt so tired and heavy on my shoulders. At some point I thought of throwing everything away somewhere somehow ( I’m sorry Nui, I had this thought since the first day we set out.)

We arrived at Chiang Khong district in the evening, where we met our old friend, musician and legend of the Khong river, ‘Jeep’